Orrefors

De Orrefors glasfabriek werd in 1898 opgericht op de plaats van een eerdere ijzerfabriek. Pas in 1913, toen de consul Johan Ekman de fabriek kocht, begon Orrefors items te produceren zoals drinkglazen, vazen ​​en andere items. Tot die tijd produceerde Orrefors voornamelijk flessen en glas voor ramen.

Johan Ekman was een rijke man en bezat ook een cellulosefabriek. Dit was de reden waarom hij Orrefors kocht - met de fabriek kocht hij ook de uitgestrekte bossen. Ekman bracht de manager van zijn cellulosefabriek, Albert Ahlin, binnen om Orrefors te leiden. Ahlin huurde Oscar Landås, Eugen en Knut Bergkvist in (beiden kwamen uit Kosta). Daarnaast huurde hij Fritz Blomqvist en Heinrich Wollman uit Bohemen in, waar een lange traditie in de (kunst) glasindustrie bestaat.

De eerste pogingen tot moderner glas waren camee vazen ​​in de stijl van bekende Franse glasblazerijen als Daum en Gallé.  Andere Zweedse glasblazerijen zoals Kosta en Reijmyre deden dit al langer. De kwaliteit van deze werken kwam echter helemaal niet in de buurt van de kwaliteit van hun Franse tegenhangers en al snel werd dit copycat-gedrag opgegeven.
Door te proberen hun Franse collega's te kopiëren, leerden de glasarbeiders van Orrefors technieken en vaardigheden die hen zouden helpen bij hun verdere ontwikkeling. Een van deze vroege ontwikkelingen is de Graal-techniek die is ontwikkeld door Knut Bergkvist.

 

Simon Gate en Edvard Hald treden toe

In 1916 en 1917 sloten Simon Gate en Edvard Hald zich aan bij Orrefors. Deze twee zouden een grote impact hebben op de ontwikkeling van Orrefors en hun namen zijn nog steeds synoniem met Orrefors kunstglas. Hoewel Orrefors sinds 1916 Graalglas produceerde, gebeurde dit niet op grote schaal en bijna alle Graal-items die tot 1920 werden geproduceerd, waren unieke items.
Pas vanaf 1920 werden sommige modellen in grotere aantallen geproduceerd - meestal tot 50 stuks van hetzelfde model of ontwerp.
Orrefors kon echter geen fabriek in stand houden op basis van de verkoop van Graal-glas.
In deze periode verdiende de glasblazerij haar geld met geslepen glas.

Het geslepen glas dat Orrefors in deze periode produceerde, wordt gekenmerkt door zijn dunheid, iets dat vroege glazen helpt te onderscheiden van de latere glazen. Het geslepen glas werd gegraveerd met behulp van vaste koperen wielen, wat veel vakmanschap van de arbeiders vereiste. Orrefors kreeg in deze periode internationale bekendheid vanwege het gegraveerde glas. Het beroemdste stuk was de Parisbokaal uit 1922 die de stad Stockholm aan de stad Parijs cadeau deed. Tijdens de Exposition International des Arts Decoratifs 1925 te Parijs verwierf Orrefors faam in internationale markt. Enkele van de spectaculaire gegraveerde glasstukken uit deze periode zijn Negerhyddan, Thunderstorm of vuurwerkkom.

 

De grote Depressie

Met de grote depressie kwam ook een moeilijke tijd voor Orrefors. Veranderende ideeën over stijl en design leidden tot een nieuw type glas dat zich kenmerkte door gladheid en eenvoud. Toen de grote depressie eindigde, werd deze nieuwe stijl van glas kenmerkend voor Orrefors. Voorbeelden van deze stijl zijn dikwandige vazen ​​met een zwarte voet. Het glas van deze dikwandige vazen ​​ziet er bijna zo glad uit als stromend water en geeft de kijker het idee van een organische glassoort. De dikte van het glas uit deze periode staat in schril contrast met de eerdere finesse die het glas van Orrefors kenmerkte.

 

Vicke Lindstrand, Sven Palmqvist en Nils Landberg

Vicke Lindstrand kwam in 1928 bij Orrefors en bleef daar tot 1940. Lindstrand maakte enkele beroemde voorbeelden van de bovengenoemde dikwandige, gladde vazen ​​waarin de gravure leek te 'zweven'. Een bekend voorbeeld zijn de Pearl Diver vazen.
Zowel Sven Palmqvist als Nils Landberg waren studenten aan de Orrefors glasschool en waren bedreven graveurs. Ze zouden vanaf de jaren veertig zeer belangrijke ontwerpers worden voor Orrefors. Deze twee ontwerpers zijn verantwoordelijk voor een hele reeks bekende stijlen en technieken zoals de Stella Polaris-reeks, Kraka, Ravenna en Fuga (ook wel Colora genoemd) en de Tulpan-reeks.

 

Edvard Hald en de Slijp-graal-techniek

Halverwege de jaren dertig ontwikkelde Edvard Hald de Slijp-graal-techniek. Deze techniek is gebaseerd op de Graal techniek die bijna twintig jaar eerder door Bergkvist is ontwikkeld. Het belangrijkste verschil is dat het motief is gegraveerd in plaats van geëtst met zuur.
Het bekendste voorbeeld van deze techniek zijn de zogenaamde visgraanvazen. Halds idee was dat de afgewerkte vazen ​​op aquaria zouden lijken. Dit soort populaire vazen ​​zijn tot 1989 geproduceerd en vanaf toen is er besloten alleen ontwerpen te maken van hedendaagse ontwerpers.

 

Edvin Öhrström en de Ariel-techniek

Edvin Öhrström, een beeldhouwer van beroep, komt in 1936 bij Orrefors. Samen met Lindstrand ontwikkelde hij de Ariel-techniek. Deze nieuwe techniek is gebaseerd op de Graal-techniek en werd min of meer per ongeluk ontwikkeld, toen ze merkten dat in bepaalde gevallen luchtbellen ontstonden wanneer dikker, kleurloos glas het gekleurde ontwerp omhulde. Aanvankelijk werkten zowel Öhrström als Lindstrand met deze techniek, maar later werd het bijna uitsluitend door Öhrström gebruikt totdat Ingeborg Lundin in 1947 bij Orrefors kwam.

 

Ingeborg Lundin Äpple

Ingeborg Lundin kwam in 1947 bij Orrefors. Zij was de eerste vrouwelijke ontwerper. Samen met Edvin Öhrström werkte ze aan de Ariel-techniek en werd later beroemd om haar Äpple. Dit is eigenlijk een extra grote appel die ze oorspronkelijk in helder glas maakte voor de Triënnale 1957 te Milaan. Zowel Lundin als Landberg wonnen prijzen in Milaan in 1957, Lundin voor haar appel en Landberg voor zijn tulpenglas.

 

Orrefors vandaag

In 1990 fuseerden Orrefors en Kosta Boda tot Orrefors Kosta Boda AB en in 2005 werd de glasblazerij verkocht aan New Wave AB, een bedrijf dat zich richt op lifestyle en design.

 

Bezoek www.orrefors.com voor de actuele collectie.